به گزارش خبرنگار اقتصادی ایرنا، اعتبارات بخش صنعت بر اساس لایحه بودجه سال ۱۴۰۵ نشان می دهد که اعتبار مورد نیاز برای باقی مانده هدف کمی طرح تصفیه خانه های فاضلاب حدود ۱۸ هزار و ۳۴۲ میلیارد تومان، اعتبار ملی مورد نیاز جهت توسعه خدمات فناوری و کسب و کار حدود ۸۴۱ میلیارد تومان و اعتبار برای کسری برق ضروری در شهرک ها و نواحی صنعتی حدود ۳۴ هزار میلیارد تومان است.

مرکز پژوهش های مجلس در گزارشی با بررسی محدودیت ها در تامین زیرساخت های شهرک های و نواحی صنعتی، تاکید کرده است که بر اساس ماده ۵۴ قانون احکام دائمی برنامه های توسعه کشور و ماده ۱) قانون تنظیم بخشی از مقررات مالی دولت در راستای حمایت از استقرار صنایع در شهرک ها و نواحی صنعتی و رقابت پذیری تولیدات صنعتی و معدنی دولت می تواند در قالب بودجه های سنواتی کمک های لازم را به شهرک ها و نواحی صنعتی دولتی و غیردولتی به ویژه در امور تامین آب، راه، برق، گاز و تلفن تا ورودی واحدهای مستقر در این شهرک ها انجام دهد.

این در حالی است که وزارت نیرو به دلیل عدم تخصیص منابع مالی لازم توسط سازمان برنامه و بودجه کشور، تعهدات خود را مبتنی بر مفاد قانون مذکور به صورت کامل به انجام نمی رساند.

مطابق قانون مانع زدایی از توسعه صنعت برق، وزارت نیرو مکلف است از محل منابع حاصل از اصلاح افزایش بهای برق برخی از صنایع درصدی از درآمدهای حاصل را جهت تامین نوسازی، شبکه انتقال برق و برق رسانی به داخل شهرک ها و نواحی صنعتی تخصیص دهد.

بیشتر بخوانید

• برق خورشیدی؛ راهکار صنایع برای کاهش هزینه و معافیت از مدیریت بار

• ظرفیت سازی برای ایجاد ۵۰۰ مگاوات نیروگاه خورشیدی جدید تا پایان سال در شهرک‌های صنعتی

• تسهیلات ۸۰ درصدی دولت برای ساخت نیروگاه‌های تجدیدپذیر در شهرک‌های صنعتی آذربایجان‌شرقی

 

با وجود اعتبارات برآورد شده برای ایجاد زیرساخت های مورد نیاز شهرک های صنعتی، از یک سو دستگاه های متولی از جمله وزارت نیرو اعتبارات لازم را به این طرح ها اختصاص نمی دهد و از سوی دیگر، اعتبارات طرح های تملک دارایی های سرمایه ای سازمان صنایع کوچک و شهرک های صعتی ایران در لایحه بودجه سال ۱۴۰۵ نسبت به سال ۱۴۰۴ تغییری نکرده و لذا این سازمان نیز منابع لازم را در اختیار ندارد.

طبق این گزارش، محدودیت در تامین زیرساخت های شهرک ها و نواحی صنعتی و عدم شفافیت در تخصیص منابع در اجرای ماده ۲۵ قانون بهبود مستمر محیط کسب و کار در جبران خسارت واحدهای تولیدی ناشی از مسئله ناترازی انرژی از نقاط ضعف لایحه بودجه محسوب می شود.

اعتبارات طرح های تملک دارایی سرمایه ای سازمان صنایع کوچک و شهرک های صنعتی به ویژه درخصوص طرح های زیرساختی و حمایت از واحدهای تولیدی در قالب کمک های فنی و اعتباری مرتبط با این سازمان در لایحه بودجه سال ۱۴۰۵ نسبت با سال ۱۴۰۴ تغییری نداشته است.

در این گزارش، حذف منابع برای اجرای احکام قانون برنامه هفتم پیشرفت از محل منابع قانون هدفمندسازی یارانه ها و فقدان حمایت های مالیاتی از ضعف حمایتی در بخش تولید عنوان شده است.

احداث نیروگاه های تجدیدپذیر در بخش صنعت کشور

بر اساس ماده ۴ قانون مانع‌زدایی از توسعه صنعت برق، صنایع انرژی‌بر موظف هستند به سمت احداث نیروگاه های خودتامین حرکت کنند تا بتوانند، بخشی از نیاز برق خود را تامین کنند.

در راستای جبران کسری انرژی، یکی از رویکردهای سازمان صنایع کوچک و شهرک های صنعتی ایران، حمایت از زیرساخت های انرژی برای بخش صنعت، در همین راستا از آبان ماه، توافقات گسترده‌ای با ساتبا برای توسعه نیروگاه‌های تجدیدپذیر در شهرک‌های صنعتی انجام داده است.

در این باره، رضا انصاری مدیرعامل سازمان صنایع کوچک و شهرک‌های صنعتی ایران از ظرفیت سازی برای ایجاد ۵۰۰ مگاوات نیروگاه خورشیدی جدید در شهرک‌ها و نواحی صنعتی خبر داده است.

بر این اساس قرار است که استان قزوین به عنوان پایلوت، یک شهرک تخصصی انرژی خورشیدی را با همکاری ساتبا ایجاد کند.

طبق گفته، انصاری، شهرک‌های صنعتی کشور حدود چهارهزار مگاوات برق نیاز دارند که در حال حاضر حدود سه هزار و ۸۰۰ مگاوات ظرفیت اسمی در داخل یا مجاورت شهرک‌های صنعتی ایجاد شده است که از این میزان حدود ۴۰۰ مگاوات به بهره‌برداری رسیده است.

در صورتی که از شهرک‌های صنعتی حمایت شود، می توان انتظار داشت که برخلاف صنایع پراکنده، مزیت تجمیع زیرساخت‌ها صورت می گیرد یعنی به‌جای این‌که هر واحد جداگانه برق، گاز یا آب بگیرد، می‌تواند انرژی را در سطح کل شهرک مدیریت کرد و از این طریق بخشی از نیاز خود را تامین کنند.

به گزارش خبرنگار ایرنا، حسین افشین روز جمعه در نشست تخصصی هوش مصنوعی استان اصفهان افزود: با تحقق موارد مورد اشاره هوش مصنوعی می‌تواند نقش واقعی خود را ایفا کند.

معاون علمی رییس ‌جمهور درباره سرمایه‌گذاری‌های بین‌المللی در زمینه هوش مصنوعی اظهار داشت: با هزینه‌های به صرفه و تمرکز بر توسعه بومی، می‌توان زیرساختی مشترک ایجاد کرد که همه استان‌ها از آن بهره‌مند شوند.

وی افزود: در میان چند استان منتخب برای اجرای مطالعات اولیه، اصفهان به دلیل آمادگی زیرساختی و ظرفیت انسانی انتخاب شده و اکنون زمان آن است که این پتانسیل به مرحله اجرا برسد.

معاون‌ ‌رییس جمهور خاطرنشان کرد: استان اصفهان به دلیل ظرفیت‌های علمی، صنعتی و مدیریتی می‌تواند پیشگام اثبات عملی حکمرانی داده‌محور در کشور باشد؛ موضوعی که مستلزم عبور از بروکراسی سنتی و رسیدن به بلوغ نهادی در بدنه دولت است.

افشین با اشاره به شرایط فرهنگی و مدیریتی اصفهان ادامه داد: این خطه با وجود ظرفیت‌های تاریخی و فرهنگی، با ریسک‌های طبیعی و انسانی، محدودیت‌های ساختاری و ضعف در ابزارهای پیش‌بینی مواجه است، مسائلی که می توان با استقرار سامانه‌های هوشمند و مدیریت پیشگیرانه آن‌ها را بهبود بخشید.

وی گفت: ایجاد بستر امن سرمایه‌گذاری، مشوق‌های اقتصادی و مدل‌های مالی شفاف، شرط مشارکت فعال بخش خصوصی است و پروژه‌های هوش مصنوعی باید دارای راهبری مشخص باشند تا توسعه آن‌ها همزمان در حوزه‌های مختلف از کشاورزی تا خدمات شهری پیش برود.

افشین ادامه داد: پیش‌بینی مصرف، مدیریت منابع، کاهش آلودگی و حفظ نیروی انسانی متخصص از جمله دستاوردهای این مسیر است و پیوند دانشگاه، صنعت و فناوری‌های پیشرفته از جمله حوزه‌های نوظهور می‌تواند جایگاه اصفهان را در آینده فناوری کشور تثبیت کند.

وی خاطرنشان کرد: توسعه سکوی بومی هوش مصنوعی باید به‌گونه‌ای باشد که حتی در شرایط محدودیت ارتباطی نیز خدمات حیاتی را ارائه دهد و این سکو باید ملی، قابل توسعه برای استان‌ها و مبتنی بر استانداردهای عملکردی بالا باشد.

معاون رییس ‌جمهور اضافه کرد: اجرای کامل این برنامه نیازمند انسجام مدیریتی، حمایت دولت، مشارکت استان و ورود سرمایه‌گذاران است.

به گفته وی، اگر این مسیر با برنامه‌ریزی دقیق دنبال شود، طی سه سال می‌توان خروجی‌های عملی و ملموس در حوزه حکمرانی هوشمند مشاهده کرد، مسیری که آینده توسعه فناورانه کشور را شکل خواهد داد.

معاون علمی رییس ‌جمهور حوزه‌های آب، ترافیک و آلودگی را از چالش‌های زیرساختی دانست و گفت: تمرکز هوش مصنوعی بر این حوزه‌ها می‌تواند مدیریت منابع را بهبود دهد، در کنار آن، بخش‌های اقتصادی مانند صنعت، کشاورزی و تبلیغات هوشمند نیز ظرفیت درآمدزایی قابل توجهی دارند.

وی افزود: ابعاد فرهنگی و اجتماعی نیز در این مسیر اهمیت دارد، به‌ویژه در استان‌هایی که دارای میراث فرهنگی گسترده هستند، پایش و مدیریت هوشمند این ظرفیت‌ها می‌تواند به حفاظت بهتر و بهره‌برداری مؤثرتر کمک کند.

افشین همچنین از برنامه بازدید از مرکز داده استان اصفهان خبر داد و گفت: توسعه مراکز داده یکی از پایه‌های زیرساختی هوش مصنوعی در کشور و برنامه‌ریزی برای ایجاد قطب‌های ملی در این حوزه در حال انجام است.

وی درباره جایگاه استان‌ها در حوزه هوش مصنوعی تصریح کرد: معیار اصلی، فرهنگ توسعه‌پذیری، نیروی انسانی توانمند، حضور دانشگاه‌های قوی، تنوع صنعتی و کشاورزی و زیرساخت‌های ارتباطی است، این عوامل نشان می‌دهد ظرفیت‌های قابل توجهی برای پیشرفت در این حوزه وجود دارد.

معاون علمی رییس ‌جمهور با اشاره به اقدامات ملی در حوزه هوش مصنوعی بیان کرد: ستاد ملی هوش مصنوعی با هدایت دولت و با حضور وزرا به‌طور منظم تشکیل می‌شود و تقسیم کار ملی برای رفع موانع در حال انجام است.

افشین با اشاره به جایگاه علمی کشور در این حوزه گفت: ایران در تولید علم هوش مصنوعی رتبه قابل قبولی دارد، اما در کاربردی‌سازی نیازمند تمرکز و برنامه‌ریزی بیشتر است تا این فاصله کاهش یابد.

معاون علمی رییس جمهور اظهار داشت: توسعه فناوری‌های نوظهور باید با رویکرد عمیق، غیرنمایشی و مبتنی بر برنامه دنبال شود تا کشور بتواند جایگاه واقعی خود را در این عرصه تثبیت کند.

استاندار اصفهان نیز در این جلسه گفت: کارخانه نوآوری قرار است در دانشگاه اصفهان راه اندازی شود.

مهدی جمالی نژاد با اشاره به برگزاری میز هوش مصنوعی در اصفهان ادامه داد: این امر سبب سرعت بخشی به طرح ها و فعالیت های مرتبط شده است.

وی اضافه کرد: حضور معاون علمی رییس جمهور در اصفهان همواره سبب حصول نتایج مفید و اجرای طرح های اثربخش شده است.

به گزارش ایرنا، به توانایی ماشین برای انجام عملکردهای خودکار و نظام‌مند از جمله یادگیری، درک، استنتاج، حل مسأله، پیش‌بینی، تصمیم‌گیری و اقدام از طریق بکارگیری دانش و اطلاعات و پردازش داده هوش مصنوعی(AI) می‌گویند.

نشست تخصصی هوش مصنوعی اصفهان با حضور معاون علمی رییس جمهور، استاندار و مدیران بخش‌های علمی و تحقیقاتی این خطه امروز در استانداری اصفهان برگزار شد.

به گزارش سیاست خارجی ایرنا، مرکز مطالعات الجزیره (Al Jazeera Centre for Studies) که بازوی پژوهشی شبکه الجزیره به شمار می‌رود و در سال ۲۰۰۶ با هدف ارائه تحلیل‌های عمیق درباره ژئوپلیتیک، تحولات راهبردی و مسائل خاورمیانه و شمال آفریقا تأسیس شد، در گزارشی با عنوان «چرا ترامپ برای رفتن به جنگ با ایران تردید دارد؟» نوشت: پس از نقض آشکار حقوق بین‌الملل که با ربودن نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور ونزوئلا، رخ داد، تنش‌ها در خاورمیانه طی هفته‌های اخیر به شکل محسوسی افزایش یافته و گمانه‌زنی‌ها درباره رویارویی مستقیم میان ایالات متحده و ایران بیشتر شده است.

نکته مهم این است که چرا ایالات متحده هنوز دست به اقدام نظامی علیه ایران نزده است. تردید واشنگتن به دلیل کمبود توان نظامی نیست،چنین برداشتی اساسا درست نیست. مسئله اینجاست که در قبال ایران، قدرت لزوما به نتیجه سریع تبدیل نمی‌شود و سرعت همان عاملی است که دونالد ترامپ بیش از هر چیز برای آن اهمیت قائل است.

در غرب این تصور رایج است که ایران کشوری ضعیف و بیش از حد درگیر مسائل داخلی و منطقه‌ای است و صرفا ژست مقاومت می‌گیرد. اما این نگاه بر پیش‌فرضی نادرست بنا شده است: این‌که جنگ با ایران کوتاه، قابل‌کنترل و در نهایت به سود آمریکا خواهد بود. چنین برداشتی ساده‌انگارانه و خطرناک است.

در غرب این تصور رایج است که ایران کشوری ضعیف و بیش از حد درگیر مسائل داخلی و منطقه‌ای است و صرفا ژست مقاومت می‌گیرد. اما این نگاه بر پیش‌فرضی نادرست بنا شده است: این‌که جنگ با ایران کوتاه، قابل‌کنترل و در نهایت به سود آمریکا خواهد بود. چنین برداشتی ساده‌انگارانه و خطرناک است.ایران سال‌ها برای چنین شرایطی آماده شده است؛ نه برای پیروزی سریع، بلکه برای این‌که هر درگیری را طولانی و پرهزینه کند. راهبرد تهران بر تصرف سرزمین یا نمایش پیروزی‌های تاکتیکی استوار نیست، بلکه بر تاب‌آوری و تحمیل هزینه بنا شده است. ایران به دنبال ضربه نهایی و قاطع نیست؛ هدفش کشاندن طرف مقابل به جنگی فرسایشی است که منابع، سرمایه سیاسی و زمان او را تحلیل ببرد، جنگی که حتی قدرتمندترین ارتش‌ها را هم خسته می‌کند.

به همین دلیل است که آمریکا همچنان با احتیاط عمل می‌کند و به‌ویژه ترامپ محتاطانه گام برمی‌دارد. او اهل ریسک است، اما وارد بازی‌ نمی‌شود که پایانش نامعلوم باشد. زمانی اقدام می‌کند که تصور کند دست بالا را دارد و می‌تواند به نتیجه‌ای سریع برسد. در حالی که ایران نماد نوعی درگیری است با هزینه‌های بالقوه بسیار بالا، سود محدود، بدون مسیر روشن برای دستیابی به نتیجه قطعی و بدون تضمین یک پیروزی تمیز و کم‌هزینه.

محاسبه ساده دفاع موشکی

در جنگ‌های مدرن میان بازیگران پیشرفته، مسئله اصلی دیگر فقط نوع تسلیحات یا تاکتیک‌ها نیست، بلکه حساب و کتاب است؛ به‌طور مشخص نسبت میان مهمات تهاجمی و رهگیرهای دفاعی و عمق ذخایر هر طرف.

تحلیلگران معمولا بر درصد رهگیری تمرکز می‌کنند: چه تعداد از موشک‌های ایرانی ساقط شده یا سامانه‌های دفاعی اسرائیل و آمریکا تا چه اندازه کارآمد بوده‌اند. اما مسئله اصلی عملکرد روز نخست نیست، بلکه این است که این روند تا چه مدت قابل دوام است.

رهگیرهای دفاع موشکی بالستیک بسیار گران هستند و تولید آن‌ها زمان‌بر است. در مقابل، موشک‌های تهاجمی به‌ویژه نمونه‌های ساخت ایران، ارزان‌تر بوده و تولید انبوه آن‌ها ساده‌تر است. ضمن آن‌که یک رهگیر همیشه موفق به انهدام یک موشک نمی‌شود و معمولا برای هر هدف، دو رهگیر شلیک می‌شود تا احتمال خطا کاهش یابد. روشن است که چنین روندی در درازمدت برای مدافع مشکل‌ساز خواهد بود.

ایران به‌خوبی از این واقعیت آگاه است. هدفش نابودی سریع سامانه‌های دفاعی نیست، بلکه فرسوده کردن آن‌هاست. حتی اگر تنها درصد کمی از موشک‌ها عبور کنند اما بتوانند خسارت اقتصادی وارد کرده، حریم هوایی را مختل یا فشار روانی و سیاسی ایجاد کنند، دیگر مهم نیست که ۸۰ یا ۹۰ درصد رهگیری شده باشند. با گذشت زمان و کاهش ذخایر دفاعی، احتمال نفوذ افزایش می‌یابد.

در جنگ ایران و اسرائیل در ژوئن ۲۰۲۵ نیز چنین الگویی دیده شد. رهگیرهای پیکان-۲ و پیکان-۳ اسرائیل به‌طور گسترده استفاده شدند و آمریکا با استقرار سامانه‌های تاد (THAAD)، مصرف رهگیرهای MIM-۴۰۱ Talon و همچنین استفاده از SM-۳ از ناوشکن‌های خود وارد عمل شد. از نظر تاکتیکی، دفاع موفق بود؛ اما از نظر راهبردی، هزینه‌ای تحمیل کرد که تکرار آن برای آمریکا ساده نیست.

عمق ذخایر در هر درگیری تعیین‌کننده است. جایگزینی رهگیرهای پیشرفته سال‌ها زمان می‌برد و حتی در خوش‌بینانه‌ترین حالت، بازسازی ذخایر تاد آمریکا به سطح پیش از ژوئن ۲۰۲۵ تا حوالی سال ۲۰۲۷ طول خواهد کشید. این در حالی است که چین همچنان در حال تقویت توان نظامی خود است و همین رهگیرها برای بازدارندگی در غرب اقیانوس آرام اهمیت حیاتی دارند.

هر رهگیری که در اسرائیل مصرف می‌شود، در جای دیگری قابل استفاده نیست. اعزام سامانه‌های دفاعی به خاورمیانه همواره با هزینه فرصت همراه است. آمریکا امروز با محدودیت منابع در چند جبهه مواجه است و نمی‌تواند بدون ملاحظه سایر رقبا اقدام کند.

در مقابل، ایران تنها باید اطمینان حاصل کند که زرادخانه تهاجمی‌اش از ذخایر دفاعی مستقر در برابر آن بیشتر باقی بماند و در این زمینه مزیت دارد.

اکوسیستم بومی ایران

توان نظامی ایران اغلب به‌صورت جداگانه بررسی می‌شود و همین امر موجب سوءبرداشت می‌شود. در حالی که این سامانه‌ها به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که همچون یک مجموعه هماهنگ عمل کنند؛ هر بخش نقش مشخصی در چارچوب جغرافیایی و نظامی خاص ایران دارد.

موشک‌های بالستیک، موشک‌های کروز و پهپادهای تهاجمی ایران مکمل یکدیگرند. هدف آن‌ها اشباع و فرسودن دفاع دشمن از طریق فشار پیوسته است. این ترکیب امکان افزایش تدریجی فشار را فراهم می‌کند تا درصد بیشتری از حملات به هدف برسد.

این مجموعه شامل موشک‌های بالستیک در بردهای مختلف، موشک‌های کروز مانند خانواده پاوه و پهپادهای ملخی تهاجمی نظیر شاهد-۱۳۶ است. حتی پهپادهایی که ساقط می‌شوند نیز هزینه ایجاد می‌کنند؛ زیرا موجب مصرف مهمات دفاعی و درگیر شدن گشت‌های هوایی می‌شوند.

یمن و نقش انصارالله

یمن در راهبرد منطقه‌ای ایران جایگاهی ویژه دارد. فاصله آن با اسرائیل برای حملات قاطع زیاد است و برخی این نقش را صرفا نمادین می‌دانند. اما کارکرد اصلی انصارالله حمله مستقیم نیست، بلکه ایجاد فشار دریایی و اقتصادی است.

تنگه باب‌المندب گذرگاهی حیاتی برای تجارت جهانی است. بیشتر مهمات ضدکشتی در اختیار انصارالله برای برد مناسب طراحی شده‌اند و سرجنگی نسبتا کوچکی دارند. هدف نابودی کامل ناوها نیست، بلکه مشغول نگه داشتن آن‌ها و تحمیل هزینه است.

همین حضور، نیروهای دریایی را مجبور به مأموریت‌های اسکورت می‌کند. هر ناوشکن اعزام‌شده به دریای سرخ، از جبهه‌ای دیگر کاسته می‌شود. در عین حال، افزایش ریسک موجب بالا رفتن حق بیمه و هزینه حمل‌ونقل شده و برخی شرکت‌ها مسیر خود را تغییر می‌دهند.

تاب‌آوری به‌عنوان طراحی

این تصور که ایران یا ضربه‌ای قاطع وارد می‌کند یا هیچ اقدامی نمی‌کند، یک اشتباه رایج است. در حالی که الگوی محتمل‌تر، حملات محدود و مستمر روزانه همراه با موج‌های مقطعی شدیدتر است. سامانه‌های دفاعی برای درگیری‌های کوتاه طراحی شده‌اند نه برای هفته‌ها آماده‌باش مداوم. فرسودگی تجهیزات و خدمه اجتناب‌ناپذیر است. حتی اگر نرخ رهگیری بالا بماند، آمادگی کاهش می‌یابد. این موضوع درباره نیروی هوایی نیز صدق می‌کند. هر هواپیمایی که مأمور دفاع است، برای حمله در دسترس نیست. از نگاه ایران، همین هم موفقیت محسوب می‌شود.

جنگ با ایران برنده روشنی ندارد

اگر تصور پیروزی سریع کنار گذاشته شود، چشم‌انداز باقی‌مانده جنگی طولانی و فرسایشی است که برنده روشنی ندارد. در چنین شرایطی، دیپلماسی واقع‌بینانه‌ترین گزینه است. خاورمیانه همین حالا نیز با بحران‌های متعدد روبه‌روست و هرگونه تشدید درگیری می‌تواند برای همه طرف‌ها پرهزینه و مخرب باشد.

دونالد ترامپ تمایل دارد پیروزی سریع به دست آورد اما حتی اگر پیروزی ممکن باشد، هزینه آن سنگین خواهد بود و دستیابی به نتیجه‌ای قاطع در کوتاه‌مدت بعید به نظر می‌رسد. از همین رو، احتمال اقدام‌های محدود و نمادین، نمایش قدرت بدون ورود به جنگی گسترده، بیش از یک درگیری تمام‌عیار است؛ اقدامی که می‌تواند با فشار اقتصادی و سیاسی تدریجی همراه شود.

 

توضیح ایرنا: انتشار این مطلب به معنای تایید محتوای آن نیست بلکه با هدف آشنایی مخاطب با نقطه نظرهای منتشر شده در رسانه‌های بین‌المللی درباره وضعیت جاری میان ایران و ایالات متحده منتشر شده است.